Shereno.com

صُحبت از عشق كنيم
صُحبت از شادي ها
چه نيازي است به جنگ ؟
بايد آوازي خواند
در هوايي تازه
بنشينيم وگلو تازه كنيم
با شراب شيراز
حيف از �

**عشق بی انتها**
چطور تو را فراموش کنم
تو که تنها با چشمانت قلب مرا ربودی
چطور تو را فراموش کنم
در حالی که چشمانت آرزوی من است
چطور تو را فر

دو چشمانش چو آهوی غزاليست
ببين دلبر عجب صاحب جماليست
مرا بسته به زلفين سياهش
دو ابرويش کمانی را مثاليست
به هم پيوسته آندو در نهايت
به

لبانت را نه!
دستانت را می بوسم:
تو را
پرستش می کنم.

ايستاده بود
روزي زمستاني
شاعره ي گم نام
پشت پنجره ي انتظار
سفيد كرده بود برف
همه جا را انگار
آرام آرام
آمدند مرواريدها
خسته،نااميد
ر�

كاش فردائي نباشد ميان من من
كاش فردا بشكند ديوارمن
كاش فردا ها و فردائي نبود
دِل تن از دست من خسته نبود
كاش فردا داشتم ره توشه اي
توشه

لالالا ،دل من به خواب تو ديگه
ميدونم دردا تو آروم نميشه
واسه زخمای تو هيچ مرحمی نيست
دنبال يار نرو چون دیگه يار نيست
لالالا،لالايی غمای �

چوپان خوابید در کنجی و باز

گوسفندان آبستن

قارچ

خانه ی دنيا چقدر دلگير بود
ديشب آن حس لطيفم پير بود
هر چه خواهش مينمودم بی اثر
نکته ها در بغض خامم گير بود
مانده ام تا کاروانی تر کنم
تا

تقدیم به اون دخترک آرامس فروش
دخترک با دستهای کاغذی اش
خیس می شود
دلم می خواهد باران بند بیاید اصلن نبارد
وبیرون بیایم
دلم می خواهد

یک لبخند بزن
تا کجا باید دوید زندگی را پیمود
تا کی باید لمس کرد زبری خستگی را
تا کدام میوه ی باغ تلخی روزمرگی را
من از سیاهی گریزانم
از

هوس تو را مي كنم
مثل تلخي ته فنجان قهوه و
شادي بر گرداندن فنجان
و شنيدن طالعم از زبان تو
هوس تو را مي كنم
پشت ميز كوچك اين كافه
با دستهاي�

آری تو خواهی آمد
آن روز که ديگر
سبزه ای رنگ بهار ندارد
و در دلی شوق پريدن نماند
وهمين شاعرانند
که در لفاظی پی در پی کلمات
تو را از مهر پر �

(((بارها پرسيده ام از خود)))
بارها پرسيده ام از خود

كه آيا اين انسانيت است كه براي تحوّش شتاب مي كند؟
يا اقليّتي كه هنوز اجاقي

من منتظر نگاه دلجوی توام
ديوانه آن صدای گيرای توام
فرياد بزن بگو که دوستم داری
آزاد شو و بگو کنارم مانی
از عشق بگو که هرچه هست درمان است

يك پيام كوتاه
به شماره اي كه نمي دانم
يك شعر زيبا
براي كسي كه نمي دانم
پيامي از عمق حسرت
و نوشته هايي از سر بيكاري!
اين روزها همه با اين چ�

من قلب را پيش چشمت دار ميزنم
من با شيار پلكهايت، تار ميزنم

عاشق مگو ،نه نه من نيستم
من يكسره زهجر قلبم زار ميزنم

ويرانه گشت

غم تورا نمی شود به دست گریه ها سپرد
پس از تو باید از تبِ تبردوباره زخم خورد
هنوز می شود تو را ستاره ای نچیده دید
برای رفتنت ولی نمی شود که غ

همه ي رازهاي قلبم...
بي تو خسته غريبم
سوزتو شده رفيقم
بي تو تنهايي شبهام
حلقه زده اشكي چشمام
اي پري شهر قصه
دوري تو ديگه بسه
شعر مو برات م

سكوت سينه ام
پناهگاه فرياد خاموش من خواهد بود
همچون مناره هاي بي اذان
كه
مأمن گنجشككان بي آشيان است...

شب را گریزی نیست
خواهد آمد
جهان را به اشارتی در تسخیر
در چنگال تاریکی اش
شب را گریزی نیست
اگر چه اهریمن است
سراپا خشم
اگر چه خورشید در

امشب زعطر بوی تو بیخواب گشته ام
از شوق وصل همدم مهتاب گشته ام
ريزم زديده اشک که آمد دم وصال
از غمزه نگاه تو سيراب گشته ام

تو يه خوابي؟
يا نقابي؟
تو بزرگترين شعاع
تن گرم آفتابي
تو به وسعت شريف
شعر پاك خوب بودن
تو بزرگ و آسموني
كه نمي شينه تو دستم
تو به شكل يك

رسم روزگارهمينه
زندگی همش فريبه
من و تو تنها می مونيم
قصه فرداهمينه
ای که بودی عاشق من
رفتی ودادی فريبم
غصه هاروجاگذاشتی
واسه اين دل غ�

ندارد زهره رستم بگذرد از خوان چشمانت
دولولي تشنه ي شليك دارد خان چشمانت
كسي جان در نبرده است از نگاه بدتر از تيرت
كه چرخانده است آن را مار